NewAge SubTeam \www.nast.ws///
/..:: GDZIE MIESZKAJĄ DZIKIE STWORY ::..
Tekst polski: /Koniu734
..:: NewAge SubTeam ::.. ..:: www.nast.ws ::..
NAPISY NA WYŁĄCZNOŚĆ SERWISU WWW.NAST.WS
Claire, chcesz zobaczyć coś bombowego?
Kto jeszcze był?
To igloo.
/- I...? - Sam je zrobiłem.
Tak, to mój brat.
- Ej, Claire... /- Nie mogę.
/Mam jechać na weekend do ojca.
Odśnieżarka zostawiła trochę śniegu po drogiej stronie ulicy.
Wykopałem tam dziurę.
/Max, /idź pobawić się z kolegami.
Ty idź tędy. Ty tamtędy.
Nie, nie mów tak do mnie!
Jesteś tylko ogrodzeniem. Baw się ze swoimi kolegami-ogrodzeniami.
Wynocha!
- Hej, Claire. Co tam? Gotowa? - Cześć.
Claire, jesteś cała?
Chłopak zginie.
/Jesteś trupem.
Max, zmiataj stąd.
Dostał!
Za nim!
Nic ci nie jest?
Chodź!
/DLA CLAIRE /OD MAKSA
/DLA MAKSA, władcy tego Świata /Kochający tata.
/Wróciłam.
Cześć.
Co się stało?
Claire i jej głupi koledzy rozwalili moje igloo.
On nic nie zrobił.
Przykro mi.
Ja być coś zrobiła.
Max, coś ty narobił?
Nie chcę ci przeszkadzać.
Możesz mi powiedzieć dokładnie...
co panu Lasseterowi nie podobało się w raporcie?
Co mam zrobić?
Nie, jestem po prostu zmęczona. Miałam ciężki dzień.
Nie mogę tego stracić.
Wiem.
Lepiej zacznę to robić. Chciałabym go oddać rano.
Nie, rozumiem. To będzie ostatni raz.
Obiecuję, dobrze?
Dzięki.
Hej.
Przydałoby mi się jakieś opowiadanie.
Pewnie.
Były sobie budynki...
Były naprawdę ogromne...
i potrafiły chodzić.
Były jeszcze wampiry.
Jeden z wampirów ugryzł najwyższy budynek...
i wyłamał sobie kły.
Potem wypadły mu wszystkie zęby...
i się rozpłakał.
I wszystkie wampiry zapytały:
"Dlaczego płaczesz"?
"Czy to nie twoje mleczaki"?
A on odpowiedział:
"Nie".
Wampiry wiedziały, że...
on już nie może być wampirem.
Więc go porzuciły.
Koniec.
Słońce leży w centrum naszego Układu Słonecznego.
To dlatego wszystkie planety tu są.
Daje nam światło, sprawia, że możemy na niej żyć.
Oczywiście Słońce nie zawsze będzie nas ogrzewało.
Jak wszystko inne i ono umrze.
A jak się to stanie, najpierw się powiększy...
pokryje wszystkie planety, w tym i Ziemię,
zanim je pochłonie.
W końcu Słońce napędzane jest przez paliwo.
Kiedy skończy się mu paliwo...
Umrze.
A potem...
Cały Układ Słoneczny pochłonie ciemność.
/Na pewno do tego czasu...
/rasa ludzka /zetknie się z wieloma klęskami...
/Wojnami, zanieczyszczeniem, /globalnym ociepleniem.
/Tsunami.
/Trzęsieniami ziemi.
/Meteorytami.
/Ale kto wie?
Mamo, chodź tutaj!
/Max, jestem zajęta!
Odbudowałem fort! Musisz się ukryć.
Wilk nadchodzi.
Jest też statek kosmiczny, niedługo odleci.
Mam zaklepać ci miejsce?
- Jesteś naprawdę... miły. - Ładny?
Nie.
Cześć, kochanie.
Claire? Zaraz kolacja.
Zabierz swoje rzeczy ze stołu.
Co to jest, mamo?
Pasztet.
Mrożona kukurydza. Co jest nie tak z normalną?
Mrożona kukurydza jest normalna.
Zejdź z krzesła.
Powiedz siostrze, żeby posprzątała ze stołu.
Claire, zabierz swoje rzeczy ze stołu w jadalni!
Max, nie zaczynaj.
Max, zejdź ze stołu.
Zawstydzasz mnie przy gościu!
Kobieto, nakarm mnie!
Max, zejdź ze stołu.
Złaź, Max! Już!
- Zjem cię! - Złaź!
Schodź!
Stój!
Co z tobą?
To złe zachowanie...
Ja jestem zły!
Idź do swojego pokoju.
Max, ugryzłeś mnie! To boli.
On cię tak nie może traktować.
Max, co z tobą?! Jesteś niedobry!
To nie moja wina!
Max!
Nienawidzę cię!
Halo?
Rozwal to!
Pomoże mi ktoś?
W tym tkwi problem, nie dostrzegacie tego?
/- Ja pomogę. - Nikt tego sam nie zrobi.
- Pomocy? - Jak zwykle.
Carol...
Możemy pogadać?
- Douglas, nie teraz, jestem zajęty. - Posłuchaj mnie.
Tylko ja mogę to zrobić!
Albo to!
Carol, czy to naprawdę konieczne?
Zapytaj KW.
Jej zapytaj czy to konieczne.
- Nie ma jej tu, odeszła. - Odeszła.
Odeszła, dokładnie. Dlatego to jest konieczne.
- Ja ci pomogę. - Dobra, chodź.
No dalej.
- Dzięki. - Cieszę się, że mogłem pomóc.
Kto chce jeszcze pomóc?
Co myślisz? Też powinienem pomóc?
Nie powinieneś mu pomagać.
- Pomyślałem, że poprawię mu humor. - Dobry plan, Ira.
Przypilnuj tego, nim to rozwali.
- Wiem, że powinienem... - Ira, nie pomagasz.
- Dalej... - Stanę tam.
Nie!
To wariactwo!
Nie, on jest szalony.
Ja wyeliminowałem szaleństwo.
Tak się chyba nie da.
Nikt już się za mną nie opowie?
Cóż...
chyba nie.
Dobra.
Będę sam ze sobą.
Zdany na siebie.
Chyba tylko ja się martwię tym, że nie zostaniemy razem.
Tylko ja się o to martwię.
Widzisz? Martwię się.
Carol?
Ty się nie martwisz i tam stoisz...
i plotkujecie o mnie, jak zawsze.
- To prawda. - Ale wiem co robię.
- Co to? - Nie wiem.
Witaj?
Widzisz? On to rozumie.
Młody, podoba mi się jak niszczysz.
Masz technikę i iskrę, z tym trzeba się urodzić.
Dzięki.
Widzisz tamten?
Rozwal go, a ja rozwalę tego.
- Zobaczymy kto będzie pierwszy. - Dobra.
Start!
Ej!
Co robisz?
Ja...
Tylko pomagam.
Rozwalając nasze domy?
- To wasze domy? - Tak.
- Co z nimi nie tak? - Jak wyglądają wasze domy?
- Pewnie jakoś śmiesznie. - Posłuchaj...
Ciężko nad nimi pracowaliśmy, a nagle ty się pojawiasz i...
- zaczynasz "pomagać". - Kim jesteś?
Jesteś nowym kumplem KW?
Jesteś Bob albo Terry?
Nie znam ich.
- Wygląda na Boba. - Robi się tu dziwacznie.
- On jest niebezpieczny. - Przerażasz mnie.
Wiesz co się robi, kiedy widzi się problem?
Zjedz go!
Tylko tak można rozwiązać takie sytuacje.
To prawda.
Pewnie ma ptasie kości.
- Nienawidzę takich. - Te ptasie kości potną mi usta.
- Nie mam ptasich kości! - Oby!
Lepiej, żebyś był łatwy do zjedzenia. Myślałeś w ogóle nad tym?
Boże, egoista.
Mam nadzieję, że nie smakujesz tak egoistycznie.
- Zjedzmy to. - Stójcie!
Stójcie!
Przestańcie!
Czemu?
Bo...
- Czemu? - Bo...
nie możecie mnie zjeść!
Nie wiedzieliście o tym, więc wam wybaczę, ale nie róbcie tego więcej.
- Dlaczego? - Ja...
Posiadam moce z innej planety.
Ze starożytnych czasów.
Nie każcie mi ich pokazywać!
Kiedyś musiałem ich użyć na wikingach!
Kim są wikingowie?
Noszą czapki z rogami i są olbrzymi.
Więksi od was.
Kiedyś napadli na moją lodową fortecę.
Próbowali dostać się przez dach.
Ale była zbyt trwała.
Kazałem im przestać, ale tego nie zrobili.
Podbiłem ich.
Sprawiłem, że wybuchły im głowy.
A potem zrozumieli...
że znałem wszystkie tajemnice świata.
Wiecie co było potem?
Koronowali mnie!
Byłeś królem?
Wiedziałem, że jest w nim coś niezwykłego.
Wysadziłeś im głowy?
Dajcie spokój! Nasze głowy są większe.
Nie możesz wysadzić wielkich głów!
Oni mieli większe głowy, wierzcie mi.
- Ale jesteś taki mały. - To zaleta.
Moje moce mogą wydostawać się przez szczeliny.
A jeśli będą zamknięte?
Mam łamacza, które je przebije.
A jeśli będą z materiału, którego nie da się przebić?
Mam podwójnego łamacza...
które może przebić wszystko we Wszechświecie!
I to koniec!
Nic potężniejszego nie istnieje.
- Ma podwójnego łamacza. - Jest taki potężny.
Musi gdzieś głęboko istnieć materiał...
Cicho!
- Coś... - Siedź cicho!
Wybacz.
Byłeś ich królem? I wszystkim władałeś?
Tak.
A co z samotnością?
Czy potrafisz oddzielić smutek?
Mam tarczę, która ochroni nas przed smutkiem.
Wystarczy jej dla wszystkich.
A z samotnością robię to...
Wiedziałem!
Kiedy się pojawił, dostrzegłem to!
Czemu wy mnie nigdy nie słuchacie?
Masz rację, Carol.
- Nie dostrzegłem tego. - Nie rozumiem.
Nie wygląda na króla.
Jeśli on może nim być, to i ja mogę.
Tam skąd pochodzisz też byłeś królem?
Tak, przez 20 lat.
- Imponujące. - Niesamowite, co?
Chyba znaleźliśmy sobie króla.
- Jesteś królem, tak? - Tak.
Jestem nim!
Ależ ulga!
Nie zjemy cię. Nie wiedzieliśmy, że jesteś królem.
- To było szalone. - Fakt.
- To KW! - Co?
Cześć, KW!
KW, dobrze cię widzieć.
Myślałam, że jesteś ze swoimi nowymi przyjaciółmi.
Co robicie? Kto to?
KW, musisz to usłyszeć!
- Wreszcie mamy króla. - To prawda.
- Bardzo imponującego. - KW, mamy króla!
Możemy pójść na spacer i ci o nim opowiem.
Będziesz mogła nosić mnie jak niemowlaka.
Nie wiem czy zostanę. Wróciłam, żeby...
Widział ktoś z was kij, który zostawiłam?
Pomogę ci, KW. Jestem dobry w szukaniu kijów.
- KW, jest potężny... - Nie naciskajcie jej.
Sama się o tym przekona. Zostawcie ją, dobra?
Królu, tędy.
Proszę, wasza wysokość.
On nas uszczęśliwi, Judith.
Tak.
Uszczęśliwienie to nie zawsze najlepsza droga do szczęścia.
Judith, przestań.
Jest za mały na króla.
- No a nie jest? - To samo mówiłem.
- Ciszej. - Przepraszam.
Wolę, kiedy mamy króla.
Carola też wolę, kiedy mamy króla.
Co się stało z naszymi domami?
Rozpadły się.
To inni królowie?
To już było kiedy przybyliśmy. Nie widziałem ich.
Nie zauważyłem ich.
Wszystko gra?
Tak.
Od teraz jesteś królem.
Będziesz wspaniałym królem.
Świetnie na nim leży!
- To nasz król! - Świetnie wyglądasz!
- Wygląda świetnie. - Mamy króla!
Król!
Królu, jaki będzie twój pierwszy rozkaz?
Dzikość czas zacząć!
Tańczmy!
Dalej!
Dalej, KW! Dołączaj!
Za mną!
Co?
Śmiesznie wyglądasz.
Królu, zobacz!
Skoczek!
Poczekaj!
Zaczekaj!
Skoczku!
Królu, patrz na to!
Drzewo, później się policzymy.
Każdy chce się teraz kumplować z nowym.
To nasza rodzina.
Cieszą się, że mają króla.
Czasami może tego nie okazują...
Są dziwni.
Potrafią zranić uczucia.
- Ira, kochanie. - Co?
Podejdź.
To Judith i Ira. Kochają się.
Co ty sobie myślisz?
Patrz na mnie.
To Alexander.
Spójrz, nie cierpię tego drzewa.
Lubi kiedy poświęca się mu uwagę, nie daj mu tej satysfakcji.
77! 78!
To Douglas.
Zawsze można na nim polegać.
Gdybym na bezludną wyspę mógł zabrać tylko jedną rzecz,
zabrałbym Douglasa. Możemy się nim podzielić.
Dobry pomysł, może mi się przydać.
Douglas, nie, przestań!
Nie tak się to robi.
Ach, przepraszam.
Jak to się stało?
To musiał być wypadek.
Nie zostaliśmy sobie przedstawieni.
Jestem Ira.
Robię dziury w drzewach. Może je widziałeś?
Pamiętaj o tym. Tym się zajmuję.
To nie jest zbyt ważne w porównaniu z tym, co ty robisz.
To jest Judith.
Nie musi mnie znać, jestem wkurzająca.
Królu, to nieprawda.
- Mogę zobaczyć twoją twarz? - Możesz i mnie przedstawić.
Pokaż mi swoją twarz.
A cóż to? Nie obawiaj się, pokaż.
Dobry strzał. Prawie dostałem.
/Prawie dostałem.
Zobacz jaki słodziutki.
O tak.
Co robisz?
To na nią byłeś zły, kiedy wszystko rozwalałeś?
Tak, nie, nie...
Powiedziała, że nie wróci.
Chyba jednak wróciła.
Mam taką nadzieję.
Pójdę po nią.
Nie, ona tego nie lubi, wracaj!
/Ira, kochanie. /Chodź tu.
Królu, nie radzę.
Przestań!
Męcz nos kogoś innego.
Max. Uważaj!
Mam cię.
Lepiej stąd zmiataj!
To wielka ulga.
Król zaczął robić dobre rzeczy.
Wie jak to się robi.
- To było super. - To prawda.
Świetna zabawa, zapomnieliśmy jak się bawić.
- To prawda, Carol. - Ale ja nie...
Nie, nie zapomniałeś.
KW, mam tu twoją stopę.
Dobrze, przynajmniej ją ogrzewasz.
Czyją nogę mam na twarzy?
Wybacz, Carol. Przesunę się.
Leżmy tak na zawsze...
Król ma jakiś problem?
Ten grubas leż mi na nodze.
I już.
- Dzięki. - Jestem KW.
- A ja Max. - Wiem.
Zostaniesz?
- Cóż... - Chcę, żebyś została.
To skomplikowane.
Nie wiem nawet, czemu sprawy się tak potoczyły.
Teraz sytuacja się polepszyła.
To prawda.
Dobrze, królu.
Kim są Bob i Terry?
To moi dobrzy przyjaciele.
Nie wiem nawet jak ich opisać.
Różnią się od wszystkich.
- Wolisz ich od... - Zadajesz dużo pytań.
A ty, czemu to trafiłeś?
Jestem odkrywcą, wiele podróżuję.
- Przemierzałem morze... - Rozumiem.
.. kiedyś poruszałem się w powietrzu.
Więc nie masz ani domu, ani rodziny?
Kiedyś miałem.
- Zjadłeś ich? - Nie.
Nie, tylko jedną ugryzłem, to wszystko...
Strasznie się wściekli.
I...
I nie lubię mrożonej kukurydzy.
Przykro mi, to dlatego odszedłeś?
Mama uważa mnie za złego człowieka.
- A jesteś taki? - Nie wiem...
Nie wiem.
Cieszę się, że przybyłeś.
Dobrze jest mieć kogoś, kto nikogo nie potrzebuje.
Po prostu wszystkich gryziesz.
Ci co gryzą nie są tacy źli. To tych co jedzą nie można znieść.
Nie mam zamiaru kogoś zjeść.
W porządku.
Dobrej nocy.
- Dobranoc, KW. - Dobranoc.
Dobranoc, Douglas.
Dobranoc, Carol.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Dobranoc, Judith. - Dobranoc.
- Dobranoc, królu.
- Dobranoc. - Właśnie, dobranoc.
Dobranoc, królu.
Ależ przyjemnie.
Dobranoc wszystkim.
Słodkich snów.
Nie chciałem cię budzić, ale muszę ci coś pokazać.
- Dobrze. - Po drodze...
pokażę ci twoje królestwo.
To wszystko jest twoje, jesteś właścicielem tego świata.
Wszystko co widzisz, jest twoje.
Och, oprócz...
tej dziury, ona należy do Iry.
Drzewa są twoje, ale dziury są jego. Reszta jest twoja.
Oprócz tego małego kamienia...
ten należy do tego dużego kamienia.
Ale wszystko inne oprócz tego małego patyka, on nie jest twój.
Chcę, żebyś był wiecznie królem, Max.
Tak... zdecydowanie.
Cóż...
ta część królestwa nie jest najlepsza.
Dlaczego?
Kiedyś były tu skały, teraz piasek.
Potem będzie popiół i cała wyspa się w niego zmieni...
Nie wiem nawet co będzie potem.
Carol?
Wiedziałeś, że Słońce zginie?
Co?
Nigdy o tym nie słyszałem.
Daj spokój.
To się nie może stać.
Jesteś królem...
Spójrz na mnie, jestem olbrzymi.
Czemu takie wielkoludy jak my miałyby się martwić o coś tak małego?
- Carol, co to? - To pies.
Nie karm go, on tylko będzie za tobą chodził.
Carol, poczekaj na mnie!
- Ty to zrobiłeś? - Tak.
Bardzo ładne.
Mieliśmy stworzyć taki cały świat, ale...
Kiedyś tu przychodziłem, ale...
Znasz to uczucie, kiedy wszystkie twoje zęby powoli wypadają...
nie zdajesz sobie z tego sprawy, a potem zauważasz...
że naprawdę się rozpadły.
I pewnego dnia...
nie masz już zębów.
Tak.
Właśnie tak się czułem.
Wsadź tam głowę.
A teraz patrz.
Chciałbym tam mieszkać.
No.
To będzie miejsce, w którym tylko to co będziesz chciał...
będzie się działo.
Tak.
To się pewnie nigdy nie stanie...
pewnie skończy się na marzeniu.
Z pewnością moglibyśmy zbudować takie miejsce.
Serio?
Najpierw zbudujemy fort,
a miasto zbudujemy wokół niego.
Musimy być realistami...
Musimy zacząć od doskonałego fortu...
a potem zbudujemy podziemny kompleks, który będzie wszystko utrzymywał.
Podoba mi się twój pomysł.
Nie będę już budował miasta.
Dlaczego?
Max zbuduje fortecę.
Tak, będzie mogła pomieścić was dwunastu...
i sześciu takich jak ja. Tylko my będziemy mogli tam wejść.
Będziemy mieli maszynkę do lodów.
I basen, którego podłożem jest trampolina.
Gdzie byłeś? Bo my byliśmy tutaj.
I jak trafi się jakiś nieproszony gość...
to wytniemy mu mózg.
Budynek będzie to robił automatycznie.
Skąd będzie wiedział, które mózgi wycinać?
Więc będzie drzewo, które naprawdę będzie tunelem.
Więc to nie drzewo tylko tunel, którym dostaniemy się do fortu.
Ira, chciałbyś budować tunel...
bo w końcu lubisz robić dziury?
Nie chcę, żeby wycięto mój mózg.
Ta forteca już mnie cieszy.
Słucha mnie ktoś?
Będziemy o siebie dbać i będziemy razem spać.
Co myślisz?
Nie sądzę, żeby to było coś warte
jeśli zginiemy, ale ja się nie znam.
Ale lubię spać w kupie.
Carol, będziesz nadzorował budowę?
Powinieneś dowodzić, Carol.
Tylko ty temu podołasz.
Masz rację, ale...
KW, nie sądzisz, że Carol powinien budować?
Tak, tylko on temu podoła.
Ja mogę jeśli on nie chce.
Cóż...
naprawdę chcecie to zrobić?
- Tak. - To doskonały pomysł.
W porządku. Jeśli chcecie to zrobić, to...
i chcecie mnie...
to jestem zaszczycony.
- Judith, ty też jesteś za? - Tak.
Trochę bardziej w tamtą stronę.
Tak, tutaj!
Tak!
A tu ci się podoba?
Jeden znak tam.
Drugi tam i wtedy następny damy tam.
Tak, trochę bardziej w lewo.
Wszystko gra, Carol.
A potem zajmiemy się następnym znakiem.
- Coś ty jadł? - Kamienie.
Co ja ci o tym mówiłem?
To szósty raz.
No.
- Cześć, KW. - Witaj, królu.
Może tutaj?
Potrzebuję ich siedem.
Zatem będzie siedem.
Zbudujemy piętrowy zamek i kuchnię.
Zbudujemy laboratorium, w którym będziemy tworzyć roboty.
Będą za nas wykonywały robotę.
Zrobimy agencję detektywistyczną.
I fabryki...
i zbudujemy maszyny, dzięki którym będziemy latać.
Tak jest, Carol!
Uśmiechnęłaś się?
Nie zaprzeczysz, że to dobry pomysł.
Nie zaprzeczałam.
Sądzę, że część pomysłu była moja.
Która?
Ta w której powiedziałam, że to dobry pomysł.
Trzymam!
Łaskocze!
Podoba mi się tunel, Ira. Imponujące.
Dziękuję, królu.
Dobra robota. Trzyma się mocno.
Dzięki. Zawsze tak robię.
Co robiłeś z Carolem?
Rozmawiałem.
Tajemnice, co?
Powiedz mi, jak to będzie.
Wszyscy jesteśmy równi, czy są też równiejsi?
Masz swojego ulubieńca?
Nie, lubię was po równo.
Nie kituj! Wiem jak jest.
Król ma ulubieńców. To słodkie.
Przestań!
Jaki jest twój ulubiony kolor? Mogę ja nim być?
Wiesz co?
Nie możesz mi tak robić.
Jeśli my jesteśmy wkurzeni to ty nie możesz być wkurzony na nas.
To my mamy być wkurzeni.
Jeśli się wkurzę i będę chciała cię zjeść...
Ty masz powiedzieć: "Możesz mnie zjeść, z chęcią".
"Cokolwiek cię uszczęśliwi".
To powinieneś zrobić!
Max, chodźmy po patyki.
Dobrze.
Mam nadzieję, że mnie słyszałeś.
Ciebie nie da się nie słyszeć.
Myślisz, że masz władzę, KW? To nie jest prawdziwa moc.
Mówię do ciebie!
Nie do ciebie, do KW!
Nie martw się o Judith...
Jest wkurzająca.
Sam zobaczysz.
Powinieneś o tym pogadać z Bobem i Terrym.
Chodź!
Królu!
Są naprawdę mądrzy. Na wszystko mają odpowiedź.
Poczekaj! Idę.
Cóż...
co myślisz?
To są Bob i Terry.
Uwielbiają, kiedy im to robię.
Bob... Terry... to jest Max.
To ten "gryzacz", o którym wam mówiłam.
Przywitaj się.
Chciałby się was o coś spytać.
Dalej, oni nie osądzają.
Mam ich po prostu zapytać?
Tak.
Najlepiej, jeśli zadasz pytanie w siedmiu słowach.
Jak...
mam...
sprawić...
że wszyscy będą szczęśliwi?
Racja, nie pomyślałam o tym.
Naprawdę trafiają w sedno, co?
Są wspaniali!
A gdyby z nami zamieszkali?
Bob i Terry, chcecie z nami zamieszkać?
Budujemy coś wspaniałego.
Świetnie, co, Max?
A co z Carolem?
To Carol.
Mogę go lubić i przyjaźnić się z Bobem i Terrym.
Hej, Douglas!
Gdzie jest Carol?
Jest w forcie. W sekcji A, głównej komnacie.
Carol! Fort wygląda świetnie!
Dzięki.
Ciężko nad nim pracowaliśmy. Gdzie byłeś?
Poszedłem z KW zobaczyć się z Bobem i Terrym.
Chcą cię poznać.
Może nawet z nami zostaną.
To sławni Bob i Terry?
Co? KW wam o mnie mówiła?
Co takiego?
- Serio? - Chłopaki dali się ponieść emocjom!
Mój głos? Dziękuję.
Dziękuję, czasami...
Wiem, szczęściarz ze mnie.
Znacie jakieś kawały?
Kto tam?
Wcinający się kozioł?
Świetne!
Max!
Coś nie tak z fortem.
Powiedziałeś, że będzie automatyczny.
Co?
Powiedziałeś, że jak pojawią się nieproszeni goście...
fort automatycznie wytnie im mózgi.
Tak myślałem, ale...
ale zdecydowałem, że powinni zachować mózgi jeśli ich znamy.
Nawet jeśli aż dobrze ich nie znamy.
Powinieneś ich przeprosić.
Nie będę przepraszał sów!
Sowy są głupie!
Carol...
To okropne.
Po co ich tu sprowadziłeś?
To miejsce miało być nasze!
Nie będą z nami spali!
Jejku, jesteś najlepszym królem.
Zmieniłeś wszystko.
Cześć, Carol.
Nie rozumiem, czemu je tak lubi.
Nie rozumiałem nawet co mówią...
słyszałem jedynie skrzeczenie.
Ja też ich nie rozumiałem.
- Serio? - Tak.
Wszyscy są na mnie wściekli.
Możesz coś zrobić, żeby...
no wiesz...
Czasami robię coś, co poprawia mi humor.
Co takiego?
Pobawimy się w "policjantów i złodziei" i będziemy do siebie rzucać.
- Rzucać? - Tak!
Wielkimi kulami.
Jak byłem mały cały czas się w to bawiłem.
Dawno już nie bawiliśmy się w wojnę.
To najlepszy sposób na zabawę.
Tak, wtedy życie było prostsze.
Kto chce być złodziejami?
Dobra, ja kogoś wybiorę.
Ty będziesz zła.
Spodziewałam się tego.
Ty też będziesz złodziejem.
- Co? - Możecie jeszcze kogoś wybrać.
- Ja będę zły. - Wybieramy ciebie.
Nie możecie, jestem królem, jestem dobry.
Ja będę złodziejem!
- Jestem z tobą. - Słyszałam.
I ty...
On będzie z wami.
- Ja jestem dobry? - Pewnie.
- Jesteś najlepszą bronią! - Gdzie byłaś?
Sprawdzałam czy Bob i Terry nadal mają mózgi.
- KW! - Mają.
KW, chcesz być w mojej drużynie?
Ze złymi gostkami.
Nie! Będziesz z nami, jesteś dobra!
Właśnie, KW, bądź z nami.
Jesteś w mojej drużynie.
Ty, ja i Carol.
Hej, KW.
My spróbujemy zabić złodziei...
rzucając im tym w głowę.
Musimy spróbować znaleźć jak największe kawałki.
Tego się nie spodziewałeś!
Lepiej uciekajcie!
Uciekajcie!
Uwaga na złoczyńców!
Przygwoździliśmy ich. Nie mogą uciec.
- Rzucamy na 3. - Dobra.
Raz...
Dwa...
- Trzy! - Dostanie wam się!
Czekajcie!
Mam pomysł!
Wychodźcie!
Nie!
Czemu nie?
Bo zaczniecie w nas rzucać!
Wychodźcie!
Nie!
Czemu nie?
Bo nie zaprzeczałeś, że będziecie rzucać!
Czyli chcecie w nas rzucić.
Kurka... Naprawdę nas rozgryzłaś.
Dobra! Jedziemy!
Naprzód!
Niezły rzut! Dorwę cię.
Rzucił Richardem!
Poczekaj no!
Mam cię!
To naprawdę boli!
- Ej, Douglas. Przygotuj się. - Dobra.
- Wal w nogi. - Zrozumiałem.
Oszukujecie, już się nie bawię.
- Jeszcze raz. - Dobra.
To niesprawiedliwe, zwariowaliście?
Powinieneś oberwać, to w końcu wojna!
Ale on rzucił we mnie, kiedy byłem ranny.
Wtedy nie można rzucać.
- Odchodzę. - Wracaj no!
- Alex, policz do 10. - Nie waż się płakać!
Jeśli policzę do 10, czy znikniesz Ira?
- Nie mów tak do niego! - Przestańcie!
Dostałam w oko!
Dawać!
Tak!
Carol, wybacz.
Co się stało? Ktoś ci stanął na głowę?
Co ty robisz?
- Co? - Nie stawaj mi na głowę!
Co ty mówisz? To jest wojna.
Douglas zrobił to samo.
Ale zrobił to niechcący, a ty celowo.
I nie stanął mi na twarz!
Tylko żartowałam.
Na pewno.
Jakbyś zawsze nie czekała na okazję...
by stanąć mi na głowę. Bo właśnie to robisz.
Dobra, wiesz co?
Właśnie dlatego już nigdy nie chcę z tobą nic robić.
Dawaj, stań mi na głowę.
Zapomnij, nie stanę ci na głowę,
żeby poprawić ci nastrój.
- Chodźmy, Douglas. - Carol...
sądzę, że dobrze postąpiłeś
i nie stanąłeś jej na głowę.
Dzięki, Max. Ale to koniec.
Nie wiem, dlaczego tu wróciłam.
Cieszę się, że cię poznałam.
Królu, o co chodzi?
To tak rządzisz? Że wszyscy się kłócą?
Złodzieje się źle czują, wszyscy się tak czują.
Wciąż mi się kręci w głowie i boli mnie oko.
Wszystkich bolą oczy.
Nie!
Max sprowadzi KW z powrotem.
Będzie nas trzymał razem.
On ma moce. Powiedział nam.
Prawda, Max?
Pokaż nam.
Och, nie. Ktoś złamał króla.
Nie czaję. A, już rozumiem.
To głupie.
Chyba już skończył.
To na to czekaliśmy?
Carol?!
Cześć.
To przez kule?
Tak, to stało się wtedy, kiedy kazałeś Douglasowi we mnie rzucić.
Przepraszam za to.
Nie szkodzi.
Nikt cię nie słucha, co?
Ach, zauważyłeś.
Tak, pewnie do tego nie przywykłeś...
w końcu jesteś królem.
Tylko tu namieszałem.
Nie jesteś naprawdę królem, co?
Jesteś jak każdy inny.
Wiedziałem.
Nie wiem nawet, czy istnieje taki
król, który potrafi robić rzeczy, o których powiedziałeś.
Posłuchaj... Nie obchodzi mnie to.
Nie pozwól się o tym dowiedzieć Carolowi.
Odnalazłem króla.
Znalazłem go.
Naprawdę.
Czemu się tu pojawił?
Hej, Max. Co to?
Pomyślałem, że potrzebujemy miejsca...
gdzie król ukrywa swoje sekrety.
Taka sekretna komnata dla króla.
Nie rozumiem, ale...
Wiesz, takie małe miejsce z równie małymi drzwiami.
Sam nie wiem.
Nie zauważyłem sekretnych drzwi.
A gdyby to było duże miejsce z dużymi drzwiami?
To nie byłoby to samo.
To jakby...
Za duże?
/Chodźcie wszyscy.
/Obudźcie się!
/Chodźcie tu!
- O co chodzi? /- Obudźcie się!
To Carol.
Co się stało?
Wszystko jest źle, to nie miało tak być.
Judith, co się dzieje? Judith?
- Obudź się i chodź. - O co chodzi?
Chodźcie!
Jest złe. Nie mogę nawet patrzeć.
- Co? - Fort.
- Musimy go zniszczyć. - Co?
- Nie miał taki być. - Nie, Carol.
Powiedział, że wszyscy będziemy razem spać.
A teraz ma sekretne pomieszczenie.
KW odeszła na dobre...
i martwię się, że Słońce umrze!
Nie wzeszło. Nie żyje!
- Co? - O mój Boże.
- Nie żyje. - Carol, przestań!
- Jest martwe. - Straszysz wszystkich.
- Jest ranek. - Słońce nie umarło!
- Jest noc. - Skąd wiesz?
Nie mogę ci ufać. Wszystko się zmienia.
Dalej, Douglas. Rozwalamy to.
Carol, nie zniszczymy fortu.
Miały się tu dziać tylko rzeczy pożądane.
Dalej, Douglas, rób co mówię.
Nie! Nie mieszkasz tu sam.
Należy do wszystkich!
Wreszcie!
Miałeś dbać o nas, zapewnić nam bezpieczeństwo!
- Nie zrobiłeś tego! - Carol...
- Przepraszam. - To nie wystarczy.
Carol...
- Jesteś okropnym królem! - Carol!
Co?!
- Nie jest naszym królem. - Co?
Nie mów tak. Jak możesz tak mówić?
- Nie waż się tak mówić. - Królowie nie istnieją.
Nie mów tak.
To tylko chłopiec, który udaje króla i wilka.
To nieprawda.
Jest taki jak my.
- Nie lubię siebie słuchać. - To nieprawda!
Udawałem, bo wiedziałem, jak bardzo tego pragnąłeś.
- Nie mów tak! - Nie, Carol!
- Nie, przestań! - Carol...
Stój! Co robisz?
- Carol! - Co?
- To była moja ulubiona ręka. - Ja ją tylko trzymałem...
- Ty pociągnąłeś. - Co?
- Carol, przestań! - Kłamałeś?
- Przeginasz! - Wcale nie!
Miałeś się nami zaopiekować, obiecałeś.
Zjem cię!
/Wracaj!
Dalej, chodź.
Idzie.
Wchodź! Ukryję cię!
Cześć, Richard.
/- Gdzie on jest? /- Nie wiem.
/- Gdzie on jest? /- Nie wiem!
Czuję go!
- Chcę z nim porozmawiać. - Oszalałeś!
/Wcale nie!
/- Chciałeś go zjeść. /- Nie...
/Nie chciałem...
Nie wiem! Tylko tak powiedziałem.
Jestem tak zły jak on twierdzi?
/Odejdź.
/Chcę jedynie, /byśmy byli razem.
Wierzysz mu?
Nie chciał taki być.
Po prostu się boi.
On jedynie to utrudnia.
I tak już jest ciężko.
Kocha cię. Jesteś jego rodziną.
Tak...
Ciężko jest być rodziną.
Nie mogę się ruszać, możesz mnie wyciągnąć?
Chciałbym, żebyście mieli mamę.
Chcę wrócić do domu.
Carol!
Max.
Cóż...
Tak...
Jak to się skończyło z wikingami?
Nie skończyło. Musiałem odejść.
Dlaczego?
Nie jestem ani wikingiem, ani królem...
ani niczym innym.
Czym więc jesteś?
Jestem Max.
Cóż...
To niezbyt wiele, co?
Max?
Tak?
Kiedy wrócisz do domu...
będziesz o nas dobrze mówił?
Tak.
Bardzo dobrze.
Dzięki, Max.
Jesteś pierwszym królem, którego nie zjedliśmy.
To prawda.
Do zobaczenia.
Pa, Max.
Pa.
Nie odchodź.
Tak bardzo cię kocham, że cię nie zjadłam.
Tłumaczył: /Koniu734
/..:: GDZIE MIESZKAJĄ DZIKIE STWORY ::..